The I Don’t Have a Dream Speech

De glazen op tafel waren goed gevuld. Ons veldboeket pronkte al in de hoek van hun woonkamer. De harde wind die op het raam bonsde, maakte het binnen extra behaaglijk. Het was fijn om weer bij onze ‘vrienden van de familie’ te zijn. En er moest nodig bijgepraat worden! Maar, net als de taart, werd ook het onderwerp waar ik al bang voor was aangesneden: “Zeg Maaike, naar wat voor soort baan ben je eigenlijk op zoek, nu je klaar bent met de studie?”. In principe een allerliefste interesse in m’n leven, natuurlijk. Maar een vraag beantwoorden waarbij ook ik om het antwoord verlegen zit, kan een behoorlijke klus zijn. En na in korte tijd deze uitdaging zo’n 28 keer – tevergeefs – aangegaan te zijn, is de lol er op zich ook wel vanaf. 

Je moet niet denken dat ik nu voor het eerst achter m’n oren krab omtrent dit ernstige vraagstuk, hoor. Ik ben een planner in hart en nieren, dus ik ben op tijd (zeg: tien jaar geleden) begonnen met piekeren hierover. Het heeft helaas nog niet echt zijn vruchten mogen afwerpen. Daarom ben ik een nieuwe strategie gaan toepassen: bedenken wat je in ieder geval niét wil. Echt een lekker positief levenscredo. En hier bleek ik wel wat mee te kunnen. Zo weet ik dat ik niet acht uur op een dag naar een computerscherm wil lopen loeren. Ook weet ik dat het harde bedrijfsleven, waar geld de grote motor achter alles is, niet mijn thuis is. En ik weet dat ik niet zodanig veel wil werken dat ik geen tijd meer heb om nog stil te staan bij wat het leven verder nog te bieden heeft. 

Kijk, nu weet ik in ieder geval dat ik geen data-analist, CEO van Philips of minister president van Nederland wil worden. Scheelt toch weer wat hersenkraak-momenten! Verder is het een geruststellende gedachte dat je eerste baan niet je laatste zal zijn (bedankt nog voor deze wijze raad, oom). Er zijn zoveel paden, zoveel wegen, die het leven richting geven. Gaandeweg kom je vanzelf achter wat wel en niet bij je past. Toch blijft het aan me knagen dat ik geen duidelijke droom voor ogen heb. Waarom is wat ik wil niet gewoon net zoals Interpolis? Glashelder. Wellicht is het – na tien jaar genoten te hebben van piekermomenten – tijd om wat minder te denken en wat meer te doen. Niet afwachten, maar gewoon gaan. Wat je zoekt kan geen ander je geven. Mens, durf te leven! 

Maaike Renalda (BSc Arbeids- en Organisatiepsychologie | MSc Business Administration) // Geboren in 1994 op de Nieuwendijk in Amsterdam 

Maaike schrijft eens in de twee weken over het avontuur na het studentenleven 

Leave a Reply

Welkom!

De Jonge Amsterdammer is hét platform voor Amsterdammers! Je favoriete podcasts, blogs en columns over actuele thema’s in Amsterdam!

Diversiteit is het sleutelwoord van De Jonge Amsterdammer. Alle meningen tellen op dit platform en in onze podcasts!
Ook jij kan je laten horen. Heb jij altijd al een blog/column willen schrijven. Neem dan contact met ons op!