Hoe de wereld aan onze voeten lag. En toen opeens niet meer. 

‘Gelukkig heb je nog een heel kutleven voor je’. Het waren hoopgevende woorden waarmee vriend Barry de hoofdpersoon uit het boek de verschrikkelijke jaren tachtig een hart onder de riem stak. Maar zoals de titel van het boek al doet vermoeden, waren de jaren tachtig allesbehalve hoopgevend. In deze autobiografie schetst schrijver Tim Kamps een beeld van zijn jeugd uit die jaren. Over opgroeien in een tijd waarin het allemaal niet zoveel uitmaakte. Het boeide simpelweg niet, het deed er niet toe. Want tja, er was nu eenmaal geen uitzicht op verbetering.

Dat sombere beeld van de maatschappij en de toekomst, heerste ook onder jongeren en studenten. De arbeidsmobiliteit stond stil, meer dan een kwart van de jongeren zat in 1984 zonder werk thuis. De generatie van mijn ouders werd toentertijd als verloren beschouwd. ‘Je wist gewoon dat de kans aanwezig was dat je na je studie eerst een tijd in de bijstand zat. Dat was eerder regel dan uitzondering. Niemand zat op je te wachten’, zo beaamt mijn moeder. Niet voor niets maakte zij als afgestudeerd Arabist een vliegende carrièrestart als verkoopster bij de Bijenkorfafdeling ‘jong en trendy’. 

Meer dan dertig jaar later zit ook ik, met een afgeronde master bestuurskunde op zak, werkloos thuis. En vele jong afgestudeerden met mij. Het verschil met die verschrikkelijke jaren tachtig? Dat wij ons hele leven te horen hebben gekregen hoe graag iedereen ons wilde hebben. De arbeidsmarkt zou ons met open armen ontvangen. Iedereen stond te popelen. Kortom, de wereld lag aan onze voeten, zo werd ons uitsluitend verteld.  

Zoals jongeren in de jaren tachtig al op voorhand wisten dat hun situatie uitzichtloos was, zo brak onze mooie glazen millennialbol binnen slechts enkele weken in duizenden kleine stukjes. In de jaren tachtig waren jongeren voorbereid op het feit dat geen enkele werkgever hen wilde hebben. Ze stelden hun entree op de arbeidsmarkt daarom maar al te graag uit door nog wat extra jaartjes te studeren. Maar de langstudeerder is door het huidige onderwijssysteem ongewenst verklaard. Zo snel mogelijk – en dus zo goedkoop mogelijk –  je papiertje halen, en dan: hup aan de slag. En dat aan de slag komen, dat zou dus geen enkel probleem moeten zijn. 

Daarbij komt dat we zijn opgegroeid met het rooskleurige idee dat je later alles zou kunnen worden wat je maar zou wíllen worden. Voorwaarde is wel dat je successen boekt. Als product van het maakbaarheidsdenken, voelt niet presteren als grandioos falen. Met de geboorte van de vele sociale media kanalen zijn deze prestaties en successen ook nog eens allemaal op de voet te volgen. Wat betekent dat er nauwelijks meer  ruimte is voor tekortkoming. Gevolg? Niet aan de bak kunnen komen en dus niet kunnen presteren, kan voelen als één grote tekortkoming. 

Kortom, de combinatie van de heersende ‘gelukscultuur’, de voortdurende prestatiedruk én het plotselinge slot op de arbeidsmarkt zorgt ervoor dat het thuiszitten bij de millennial nu extra hard aankomt. Dat neemt niet weg dat, net als bij de generatie van mijn moeder, als de arbeidsmarkt op slot gaat, vaak jongeren als eerste worden getroffen. De geschiedenis leert ons dat deze groep vaak de eerste is die last ondervindt van een economische neergang, zoals ook tijdens de recessie in de jaren tachtig het geval was. Geruststellend feit daarbij is wel dat zelfs binnen zo’n verloren generatie als die van de jaren tachtig uiteindelijk  óók de meesten hun weg hebben gevonden. Laten we dat vooral niet vergeten.

Wordt de millennial dan nu opeens afgeschreven als een nieuwe ‘verloren generatie’? De toekomst zal het uitwijzen. Maar gelukkig hebben we in elk geval wel nog een heel kutleven voor ons!

Emma Verhaar (BA Geschiedenis, MA Bestuur & Beleid) // Geboren in ‘Little Amsterdam

Foto Header: © Clem Onojeghuo via Unsplash

Leave a Reply

Welkom!

De Jonge Amsterdammer is hét platform voor Amsterdammers! Je favoriete podcasts, blogs en columns over actuele thema’s in Amsterdam!

Diversiteit is het sleutelwoord van De Jonge Amsterdammer. Alle meningen tellen op dit platform en in onze podcasts!
Ook jij kan je laten horen. Heb jij altijd al een blog/column willen schrijven. Neem dan contact met ons op!