Het Amsterdam van Sam

-Veni, vidi, fietsie-

Vroeg kwam ik uit de veren om de hitte van de middagzon voor te zijn. Daar waar ik mezelf vandaag aan zou gaan wagen, kon ik echt geen brandende zon bij gebruiken. Het wielrenpakkie ging aan en het helmpje ging op. Nog even snel de bidonnetjes vullen en ik kon ervandoor. In het begin was het nog rustig naar beneden fietsen, maar deze kleine afdaling over de autoweg zou me leiden naar een lijdensweg omhoog. Een klim van bijna 10 kilometer in het land waar de pasta’s van de moeders belangrijker zijn dan het werk van de vaders. Vol goede moed begon ik aan deze berg uit de 1e categorie in de Italiaanse Alpen. Men zegt wel eens dat David een onmogelijke taak stond te wachten in zijn gevecht tegen Goliath, maar die hoefde tenminste niet zo’n zware berg op te fietsen. Ondanks dat ik zo’n 152 keer bijna besloten had om af te stappen, wist ik wonder boven wonder toch de top te bereiken. Het afzien gaf een flinke voldoening en smaakte gek genoeg naar meer. Het beloofde een leuke hoogtestage te worden in Italië. Maar alles veranderde toen ik weer beneden bij de camper aankwam. Een knieblessure stak een stok in mijn wiel.

Een verkeerde houding tijdens het fietsen zorgde ervoor dat mijn knie overbelast was geraakt. Verschillende fietsvakanties met vrienden gingen aan mijn neus voorbij. Bijna twee jaar later pas kon ik weer mijn eerste pijnvrije rit maken. En dat komt op een gunstig moment. Nu ik tegenwoordig meer vrijheid heb dan me lief is, kan ik mijn prille wielercarrière weer nieuw leven inblazen. Om weer ritme op te doen, begeef ik mij naar een onder wielrenners bekende locatie, de Ronde Hoep. Deze normaal zo rustige en pittoreske fietsroute achter Ouderkerk aan de Amstel wordt echter tijdens de coronacrisis overspoeld met fietsers, wandelaars en motorrijders. Iedereen snakt naar wat beweging in de frisse buitenlucht. Kersverse wielrengroentjes schieten uit de grond als paddenstoelen. Wat voor mij een rustig ritje had moeten worden om mijn knie weer te laten wennen aan het wielrennen werd een zigzag tussen mogelijke verspreiders van het virus. Deze drukte zorgde ervoor dat de Ronde Hoep nu vaak gesloten is op warme dagen. En terecht. We kunnen nog zo ons best doen om mensen te ontwijken tijdens het over de stoep lopen, maar als we op een fiets stappen schijnt die 1,5 meter afstand opeens niet meer zo belangrijk te zijn.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het geweldig om te zien dat velen tijdens deze gekke tijden proberen in beweging te blijven. En wielrennen is een fantastische manier om fit te blijven en daarbij ook nog wat van de omgeving te zien. Ik moedig daarom dan ook alle nieuwe wielrenners aan om door te blijven gaan, ook na de coronacrisis. We moeten alleen wel zorgen dat we ons wel zoveel mogelijk aan de afstandsregel blijven houden. In mijn vriendengroep hebben zich nu een aantal veelbelovende talenten aangediend. Deze talenten motiveren mij alleen maar meer om vaker op mijn fiets te stappen. Ik heb helaas nog maar te weinig kunnen genieten van mijn prachtige fiets en ben daarom zelf ook nauwelijks meer dan een wielergroentje te noemen. Daar ga ik de aankomende tijd verandering in brengen. En mochten de regels weer wat versoepelen en de grenzen weer opengaan, dan ga ik graag weer op hoogtestage in het land waar Don Vito Corleone zijn eerste stapjes zette. Hopelijk kan ik dan meer dan één berg op fietsen, zonder daarna twee jaar te moeten revalideren. Al voelde die ene berg al wel als een grote overwinning. ‘Veni, vidi, fietsie’

Sam Verkerk (BA Geschiedenis) // Geboren in 1994 in de Pijp in Amsterdam

Sam neemt je eens in de twee weken mee op (tijd)reis in zijn columns over Amsterdam

One Comment

  • Math en Rietje schreef:

    Ha die Sam , dit was weer een mooi stukje om te lezen Sam , en die woorden er bij , Veni Vidi Vici , prachtig .
    Dat was zeker 2 jaar geleden toen jullie met de camper naar Italië zijn geweest ,
    Maar inderdaad heb jij nog heel wat fietsjaren voor de boeg en als je het een leuke sport blijft vinden ,zal jij misschien ook nog al die bergen beklimmen net zoals Andrea en Paul , want zij kunnen inderdaad nu wel zeggen .
    Veni Vidi Vici . Succes voor de volgende aflevering Sam . Liefs van mij ,oma Rietje

Leave a Reply

Welkom!

De Jonge Amsterdammer is hét platform voor Amsterdammers! Je favoriete podcasts, blogs en columns over actuele thema’s in Amsterdam!

Diversiteit is het sleutelwoord van De Jonge Amsterdammer. Alle meningen tellen op dit platform en in onze podcasts!
Ook jij kan je laten horen. Heb jij altijd al een blog/column willen schrijven. Neem dan contact met ons op!